TYNNE


  Wiadomości dotyczące bardzo rozległych, położonych nad Słuczą, głównie leśnych dóbr Tynne, obejmujących ponad 6000 ha obszaru, są niezwykle skąpe[1]. Wiemy zaledwie tyle, że w 1463 r. na mocy działu między ks. Zbaras­kimi włość ta przypadła ks. Sołtanowi, dzie­dzicowi Wiśniowca. W początkach XVII w. była własnością ks. Aleksandra Ostrogskiego, wojewody wołyńskiego, później Radziwiłłów, a w XVIII w. należeć miała do kolegiaty ołyckiej. Katarzyna II dobra te skonfiskowała i w 1797 r. podarowała generałowi rosyjskiemu Kanoniczynowi. W drugiej połowie XIX w. Tynne było własnością rodziny Dawidowskich, nie wiadomo jakiego herbu, w okresie pierwszej wojny światowej Małyńskich[2], a w 1939 r. Olgierda Beniuszewicza, żonatego z N. Nielubowicz-Tukalską[3]. Zupełnie nie wiadomo, kto i kiedy wybudo­wał w Tynnem pałacyk klasycystyczny, znisz­czony czy też tylko całkowicie zdewastowany w czasie pierwszej wojny światowej[4]. Na pod­stawie prawdopodobnie jedynej zachowanej fotografii można tylko stwierdzić, że pałac ten był budowlą założoną na rzucie prostokąta, w pięcioosiowej części środkowej dwukondygnacyjną, a na trójosiowych zapewne skrzydłach bocznych parterową. Część środkową, rozczłon­kowaną pilastrami, poprzedzał głęboki, dwukon­dygnacyjny portyk o czterech w jednakowej od siebie odległości ustawionych kolumnach toskańskich. Na parterze tworzył on kryty pod­jazd, ujęty po bokach w ramy lekko wygiętego murku. Na piętrze cokoły kolumn łączyła balustrada tralkowa. Kolumny górne dźwigały pokryte tryglifami belkowanie oraz trójkątny fronton wypełniony bogatym reliefem, z kar­tuszem herbowym pośrodku. Szczyt ożywiały dodatkowo trzy ustawione na nim rzeźby ka­mienne. Narożniki części środkowej pałacu ujmowały pilastry. Dalsze szczegóły dekoracyj­ne ograniczały się do poziomych gzymsów na­czółkowych, gzymsu między kondygnacyjnego i wieńczącego elewacje kroksztynowego. Podobny wystrój miały oba skrzydła parterowe. Korpus główny nakrywał niezbyt wysoki, gła­dki dach czterospadowy, skrzydła zaś - dach trójspadowy. 


[1] Słownik geograficzny, t. 12, Warszawa 1893, s. 716, na temat Tynnego zamieścił jedynie krótką wzmiankę, do­tyczącą głównie cerkwi, bez żadnych informacji o prze­szłości. Józef Włast [J. Dunin-Karwicki], w pracy swej Opowiadanie historyczne z dziejów okolicy Słuczy i jej dopływów, Kraków 1897, zupełnie o Tynnem nie wspomniał. Trochę informacji podaje tylko T. J. Stecki, Z bo­ru i stepu. Obrazy i pamiątki, wyd. 2, Kraków 1898, s. 71-72.
[2] M. Orłowicz, Ilustrowany przewodnik po Wołyniu, Łuck 1929, s. 226.
[3] Informację tę oraz fotografię pałacyku zawdzięcza autor Krystynie Tołłoczko-Różyskiej.  
[4] M. Orłowicz pisze, że pałac „w jesieni 1917 r. został doszczętnie zniszczony przez miejscową ludność”.